Akdağmadeni Mutlu Son

“Benim bildiğim, ” gizleyemediği öfkeyle gözleri parlıyordu, “şu ki — ” sonra durdu ve kollarını kavuşturdu. Akdağmadeni Mutlu Son “Ne?” dedi Turner. Miranda pencereye döndü. “Sen anlayamazsın.” Ve sonra ekledi, “zaten dinlemezsin de.” Aşağılayan ses tonu adeta Turner’ın bedenine çiviler çakıyor gibiydi. Akdağmadeni Mutlu Son “Lütfen. Huysuzluk sana yakışmıyor.” Miranda hışımla döndü. “Peki, iyi mi davranmalıyım? Söyle bana, benim iyi mi hissetmem gerekiyor?” Turner’ın dudakları kıvrıldı. “Şükran duyabilirsin mesela.” “Şükran mı?” Turner arkasına yaslandı, sanki küstah birisi şeklinde görünmeye çalışıyordu. “Seni kullanabilirdim, biliyorsun. Kolaylıkla. Fakat bunu yapmadım.”

Miranda yutkundu ve geri çekildi. Sonrasında nefret dolu bir halde mevzuşmaya başladı. “Sen nefretliksin, Turner.” “Ben sana bir tek gerçeği söylüyorum. Ve neden daha ileri gitmediğimi biliyor musun? Geceliğini üzerinden çıkarıp o kanepenin üzerinde niçin sana sahip olmadığımı biliyor musun?” Miranda’nın gözleri büyüdü, soluk alma sesleri işitilir hale geldi. Turner kendisinin ham, kaba ve evet, nefretlik bulunduğunu biliyordu ama kendine hâkim olamıyordu, kabalığının önüne geçemiyordu, çünkü kahretsin, Miranda idrak etmek zorundaydı.

Akdağmadeni Mutlu Son

Gerçekte onun ne işe yaradığını, gücünün neye yetip yetmediğini anlamalıydı. İşte bu – bu. Onun için.Akdağmadeni Mutlu Son  Onun için onurlu olanı yapmayı başarmıştı ama o bunu takdir bile etmiyordu. “Sana anlatayım, ” dedi resmen tıslayarak. “Sana saygımdan dolayı durdum ve sana bir şey söyleyeceğim – Durdu, kendinden emindi ve Miranda merakla ona baktı, cesurdu, kışkırtıcıydı, sanki – Sen ne demek istediğini bile bilmiyorsun, der gibiydi. Problem buydu. Turner ne demek istediğini bilmiyordu.

Tam ona, onu ne kadar istediğini söylemek üzereydi. Ebeveyninin evinden başka bir yerde olsalardı, acaba Turner kendini engelleyebilir miydi, bundan kesin değildi. Kendine engel olabileceğinden kararlı değildi. Ama Miranda’nın bunu bilmesi gerekmiyordu. O bunu bilmemeliydi. Onun Turner üzerinde böyle bir güce sahip olmasına gerek yoktu. Miranda’dan çok kendi kendine, “İnanabiliyor musun?” diye mırıldandı, “Senin geleceğini mahvetmek istemedim.” “Geleceğimi bana bırak, ” dedi Miranda öfkeyle. “Ben ne yaptığımı biliyorum.” Turner küçümser bir havada homurdandı. “Daha yirmi yaşındasın.Her şeyi bildiğini sanıyorsun.” Miranda ona dik dik baktı. “Ben yirmi yaşındayken her şeyi bildiğimi sanırdım.